Moje pisarskie wypociny

Zanim się rozpiszę, chciałabym bardzo wam, moim czytelnikom, choć jest was mało, podziękować za to, że jesteście tutaj ze mną i mnie wspieracie, wyrażacie swoje opinie i pomagacie!

Pomyślałam, aby przeprosić Was za moją nieobecność i podziękować za uśmiech na mojej twarzy za waszą obecność zamieszczę dzisiaj jakiś fragment wiersza napisanego przeze mnie kilka dni temu. Od razu muszę zaznaczyć, byście się za bardzo nie przerazili, że nie mam za grosz talentu literackiego. Uwielbiam opowiadać, mówić o czymś, ale nie pokładam w sobie za wiele nadziei w tym kierunku. Mam nadzieję, że trochę się pośmiejecie! :)

   Idąc wśród umarłych,

 wdychając zapach śmierci

i patrząc na cierpiących katusze,

 dziękujesz Bogu w myślach za to, 

że to nie ty jesteś na ich miejscu.

 Ale czy na pewno Bogu? 

Większość nazywa mnie śmiercią,

mrocznym kosiarzem

 czy łowcą dusz.

Jestem twoim najgorszym koszmarem,

a zarazem najlepszym przyjacielem

Władam życiem i śmiercią,

decyduję o tym kto umrze, a kto przeżyje.

Od eonów lat na ziemi walczą ze sobą siły dobra i zła.

Od wieków nie byłem na ziemi.

Przez ich walki, ginie coraz więcej ludzkich istnień,

a ja mam przez to coraz więcej pracy.

W ostatnich dniach to się nasiliło,

a ja- Śmierć,

nie mogę pozwolić na koniec.

Rozbudzili mój gniew i muszą ponieść

konsekwencje.

Postanowiłem wziąć sprawy w własne ręce.

Jutro o świcie, zstąpię na Ziemię

i ukarzę tych, którzy sami nie panują nad gniewem.

Pokażę im kto tu ma prawo,

do końca.

To jest właśnie mój krótki tekst, całkowicie na spontanie, sami widzicie, że nie mam talentu literackiego, ale no cóż.. mamy temat do śmiechu! :D Nie jest to wiersz rymowany, więc nie doszukujcie się rymów!

Mam wielki dystans do siebie, więc nie szczędźcie hejtów! Uważam, że to co napisałam nie jest złe, ale za to nieprofesjonalne. To tylko takie dziecinne brednie. :)